ایرج و عهدیه:

این دو هنرمند بزرگ بودند که مردم آنها را لااقل برای خواندن در فیلم های فارسی برگزیدند و کسی یا کسانی دیگر نتوانستند جای ایشان را بگیرند.دوستانی هستند که در آن روزگار،یا در این جهان نبودند و یا شاید بودند اما بیاد نمی آورند که طبیعی است این دوستان نتوانند این چیزها را درک کنند و ارج بگذارند.اما براستی این دو نازنین جدا از موسیقی کلاسیک ایرانی که جایگاه یگانه خودشان را دارند،همین طور توانستند آفرینش و نوآوری های بسیاری در همه عرصه های دیگر موسیقی به یادگار بگذارند و این بخودی خود،زیبا و تحسین برانگیز است و جای قدردانی دارد زیرا گنجینه هایی به ثروت موسیقی ما افزودند.در مورد فیلم های فارسی باید عرض کنم که خواندن در فیلم ها،کاری بود که تنها از عهده این دو هنرمند گرانمایه بر می آمد.تشخیص مردم درست بود زیرا که دیگر خوانندگان از صدا هایی یکنواخت و خسته کننده برخوردار بودند و تنها ممکن بود در یکی و یا شاید دو فیلم می خواندند و بعد با بی علاقگی مردم رو برو می شدند.اگر ایرج و عهدیه توانستند محبوب بمانند و سالیان سال در فیلم ها بخوانند،از روی پارتی بازی نبود بلکه جذابیت هنر آنان بود و بس!شاید اگر ترانه های این دو نازنین را از فیلم ها حذف می کردند، تماشاگران فیلم ها یک باره به نصف و یا به درجه های کمتری تنزل می یافت و شما می توانید این مطلب را از کسانی که در سینما های آن زمان کار می کردند بپرسید.هنوز هم که هنوز است لذتی در آن ترانه ها هست که کمتر می توان در سایر ترانه های قدیمی پیدا کرد اگر چه شعر های ساده و پیش پا افتاده آنان مربوط به داستان های ساده همان فیلم هاست.بهرحال روزگاری بود و بگذشت اما خاطرات آن روزگار هم چنان در دل ها جاری است